ای مهیای سفر

                              فرصتی نیست دگر

                   بلور پیکرت دیریست گشته قبله گاهم 

           امید آخرم برگرد تا باز بریزم زیر پایت هستی ام را    

                              من از باران نو شتم

                              شروعی تازه با تو

                      غروب آمد و تو بگذشتی از من  

                             رفیق نا خوشی هایم

                                   خداحافظ

                                   خداحافظ

                                       

من از شما می خواهم از امروز زندگی خودتان را مانند ساعت های شنی قدیمی تصور کنی که هر لحظه دانه ای شن از مجرای فوقانی آن به داخل محفظه زیرین سقوط می کند و هر کارش که کنی     نمی توانی بیش از دانه شنی که باید بیفتد از مجرا عبور بدهی  مگر اینکه سازمان آن را به هم بزنی! من و شما هر کدام برای خودمان به منزله آن ساعت شنی هستیم. صبح که از خواب بیدار می شویم   تا غروب باید صدها کار گوناگون انجام بدهیم. اگر هر کدام از این کارها را در زمان خودش انجام  ندهیم  مثل این است که سعی کنیم در لحظه ای معین تعداد زیادی از دانه های شن را همزمان از مجرای باریک  عبور بدهیم معلوم است که حاصل این شتابزدگی یعنی عجله در راندن دانه های شن به محفظه ی  زیرین حاصلی جز خراب کردن ساعت ندارد. در زندگی نیز این شتابزدگی و کم حوصلگی جز لطمه ی شدید به زندگی و ضعف اعصاب و فشار خون و عصبیت حاصل دیگری نخواهد داشت.            

آی مردم

به مد پوشان بگوید آخرین مد کفن است.

تبسم خرجی ندارد ولی یک سود بسیار می دهد.

لحظه ای بیش پایدار نیست و خاطره آن در سراسر عمر باقی می ماند.

تبسم را نمی توان خرید و نه گدایی کرد و نه وام ستانید و نه دزدید.

لبخند به هیچ کار نمی آید مگر عطا شود چه فواید آن در ظاهر ساختن آنست.

هر گاه در مدت عمر کسی را دیدید که از شدت خستگی قادر به تبسم کردن نیست      

شما لبخند خود را نثار او کنید زیرا هیچکس به تبسم نیازمندتر از کسی نیست

که از بخشیدن آن محروم و عاجز شده است

                                                                           «دیل کارنگی» 

عشق آن نیست

                          که زیر باران با هم خیس بشویم

عشق آن است

                          که یکی برای دیگری چتر شود

و آن یکی هرگز نفهمد 

                          که چرا خیس نشد...   

چیزی را که دوست داری به دست بیاور،وگرنه مجبور می شوی چیزی

را که داری دوست داشته باشی.

                                                            «شکسپیر»

                                   

الهی...

گاه از تو می گفتم و گاه می نیوشیدم.

میان جرم خود،به لطف تو می اندیشیدم.

کشیدم،آنچه کشیدم،همه نوش گشت،چون آوای قبول شنیدم...